August 24, 2007

'NUFF SAID

"You take the chance and go and all you need is your passport in one pocket and enough money for a flight home in the other pocket and life will take care of the rest. If you don't go, you may forever regret it." - Anonymous

No better time to break this than now. I'm leaving Manila next month. I accepted an offer from a company in Switzerland last June. Two weeks ago, my residence/work permit was approved in Bern. Last Monday, my entry visa was issued by the Swiss Embassy. Today, the company has emailed me my e-ticket.

Am I doing this for the money? Most likely no. Yes, I'll definitely be earning more there, but cost of living is pretty steep too. Still, the money left after taxes, rent, commute, utilities, and food is still a couple of times more than what I'm making before taxes in the Philippines. But as it is, my wife and I are already doing quite well here in Manila. Why fuck with a good thing, right?

The real reason why we're leaving is that we're tired. I'm tired.

I'm tired of dealing with the bureaucracy that is called the Philippine government.

I'm tired of daily two-hour commutes. And that's only one way from office to my house.

I'm tired of getting ripped off by the taxes here in the Philippines only to see those in government benefiting from it.

I'm tired of getting it up the arse everytime a public jeep crashes into my car and the driver brazenly tells me, "Wala akong insurance eh. Sigurado naman meron ka. Dun mo na lang pagawa yang bangga."

I'm tired of having to save up months and months for my simple extravagances here in Manila, our only passion that keeps us sane, when I can (almost) buy whatever I want with this new job.

I want to live life the way they do it. I want to enjoy life. I'm 32, and if I'm lucky enough to live until I'm 60, I might as well spend the rest of my life with a solid chance of actually enjoying it.

I know it's not going to be easy. It's a predominantly white country, and they speak a different language. But I'm taking my chance. I don't want to spend the rest of my life with another "what if" thought lingering at the back of my head.

August 22, 2007

A LOVE STORY



Pinanood namin ni misis 'to last week. Magandang pelikula. On the surface, it looks like your usual misis versus kerida versus babaerong asawa movie. However, there's a nice twist in the how your usual keridas are portrayed, and for that reason alone, this movie is worth watching. Of course there are the usual cliches. Like Angelica's role as a jetsetting flight attendant. In the movie, you'll get an idea that flight attendants are pakawala: all night partying at their ports of call, getting laid by guys they meet in elevator. Goddamnit. In my ten years of flying all over the world on business trips, how come I've never gotten in bed with a flight attendant?! Not one!! There must be something wrong with me. Or maybe I should just accept the fact that I do not look like Aga Mulach. Whatever.

Anyway, I didn't feel too comfortable watching this movie with my wife. Is it because I felt guilty? Siguro nga. Though I've never banged any flight attendants, the whole idea of watching a kerida movie with my wife was simply too unsettling. It was like watching my life and Aga was playing my role. I found myself remembering those times when I was in the same position. Grabe, if they asked me to be a consultant in planning this film, or to take part in developing the story and writing the script, I know I would have done a terrific job of doing so.

It's a good thing I'm now over that period of my life. I'm not saying that I'll never do it again, or that if given the chance, I would. I'm just saying that my life is so much more peaceful now that I've gotten out of on the side relationships. Mas nakakahinga ako nang maluwag. Wala akong kabang nararamdaman everytime I leave my cellphone out of sight. Hindi ako nag-aalangan pumunta sa malls at nag-iisip kung sino ang pwedeng makakita sa akin. Life is so much better without having to worry about a third party. Tsaka sobra akong tinamaan dun sa sinabi ni Aga. Papano pag di ko na kayang ayusin yung mga nasira ko? Sobrang tama yung statement na yun. Ayoko nang bumalik sa situation na ganun palagi yung nasa isip ko.

August 21, 2007

HERE WE GO AGAIN

This is it. Wala nang urungan to. Finally, nagkalakas ako ng loob para ipadala yung resignation letter ko sa boss ko. Actually, bago ko gawin yun, nag-usap muna kami sa phone. Syempre kelangan ganun. Alangan namang sa email ko lang gawin yung resignation ko. Mahirap na. Baka mamaya magkrus uli yung mga landas namin ng boss ko. Sabi nga nila, don't burn the bridge when you get there.

Anyways, ayun. Nakakatawa nga eh, kasi nung tinext ko yung boss ko kung pwede ko syang tawagan sandali, yun pala delayed yung flight nya mula San Jose papuntang Detroit. Tinanong ko sya kung okay lang ba na pagdating na lang nya sa Detroit ko sya tawagan. Eh sabi nya tawagan ko na daw sya so tinawagan ko na. Paligoy-ligoy pa ko nung simula. Lintek, hindi ko alam kung papano ko sisimulan eh. Tinanong ko muna kung ano gagawin nya sa Detroit. Maya-maya pa, binanatan ko na. Nung una di sya naka-imik. Nabigla siguro. Pero nung malaon, nagtatanong na kung san ako lilipat, pano ko nahanap yung trabahong lilipatan ko, at kung na-meet ko daw ba yung expectations ko dun sa trabahong binigay nya.

Nakapagtataka lang, ni minsan hindi nya tinanong kung anong problema. Pero okay lang kasi gusto ko ring iwasan yung usapang ganun. Kung tutuusin, wala naman talagang problema. May mga opportunities lang talaga na kelangan sunggaban mo, or else, buong buhay kang mag-iisip ng "what if". Ayoko ng ganun. Lalo lang akong hindi makakatulog pag ganun.

So ayun. Bago matapos yung usapan namin, sinabihan na lang ako na ilista ko yung mga current projects ko tsaka kung ano yung mga dapat ilipat sa iba kong kasamahan sa grupo. Actually, wala naman nang masyado akong ginagawa lately eh. Sana wala namang aberyang mangyari.

Countdown na. Last day ko na sa September 21. After nun, panibagong chapter na naman ang mabubuksan sa buhay ko.

August 15, 2007

GOVERNMENT WARNING: YOUTUBE IS DANGEROUS TO YOUR HEALTH

Ayaw nyong maniwala ha...

Jeon Ji Hyun para sa Samsung DNA Printer



Jeon Ji Hyun uli, for Giordano



Jeon Ji Hyun for Laneige



Jeon Ji Hyun for Olympus



Niraket talaga ni Jeon Ji Hyun ang Giordano!



One more time!!



Mala-sineng commercial ng Giordano starring who else?



Marami pa nyan sa Youtube. Grabe. Love ko na si Jeon Ji Hyun.
RAIN RAIN, GO AWAY

Grabe. Ang lakas na naman ng ulan. Nagising ako kaninang umaga na medyo makulimlim pa. Wednesday ngayon, at dahil color coding ang sasakyan ko, mamayang pasado alas-diyes pa ako makakalabas ng bahay. So habang kumakain ng agahan, nag-check muna ako ng emails at nakapag-attend pa ng phone meeting. Hala, ilang minuto pa'y dumagsa na ang malakas na ulan. Buhos talaga! Halos pader na ng tubig ang bumababa galing kalangitan.

Isang oras na ang nakakaraan simula nang mag-umpisang bumuhos ang ulan. Wala pa ring humpay. Kung gaano ito kalakas kanina'y ganun pa rin ang lakas ngayon. Malamang baha na sa C5 at sa SLEX. Pwede na rin ako sigurong umalis na ng bahay kasi sino namang MMDA traffic enforcer ang nasa tamang pag-iisip na magpakabayani pa at mag-traffic sa ganitong kalakas na ulan? Ay... wala nga palang taga-MMDA na nasa tamang pag-iisip.

Pero ano naman ang gagawin ko dito sa bahay? Kahapon pa ako naka-telecommute. Nabuburaot na ko dito sa bahay. Oo nga, masarap. Panood-nood ka lang ng TV habang nagtatrabaho, pag nagugutom ka, magbukas ka lang ng ref at may pagkain ka na. At kadalasan, pwede akong makipagsagutan ng maaanghang na emails habang hubo't hubad ako. Pero nakakasawa na rin. Gusto kong lumabas. Maglakad. Makakita ng ibang tao. Nagsasawa na kong puro mga taga-Yahoo Messenger at Skype lang ang nakakasalamuha ko.

Teka. Wala na yatang ulan. Medyo tumila na. Ano ba, papasok ba ko o hindi na lang?

August 07, 2007

HOUSTON, DO WE HAVE A PROBLEM?



Shet, Sisig. Sikat ka na naman! Sino kaya yung may IP address na 69.153.213.# (AUSTIN EXPLORATION-040824003934) at nag-aksaya ng halos isang oras kakabrowse ng blog mo? At naka-39 page hits pa ha! Tinignan talaga lahat ng pages sa blog mo ah!!

Pootah, pare... Isa lang ibig sabihin nyan. May stalker ka na naman! May naglalaway na naman sa mala-Adonis mong katawan! Wahahaha!!

Hoy!! Stalker!! Kilala kita!! Hanggang dito ba naman eh hindi mo ko tatantanan? Kung may gusto kang malaman sa akin, text mo na lang ako o kaya mag-YM ka. Pakilala ka lang kasi simula nung malaman ko kung gano kasama yung ugali mo, pinagtatanggal kita sa Contacts ko!! Ano ba kelangan mong malaman at hindi mapakali yang daliri mo sa kakapindot sa mga links sa blog ko? Miss mo na ko noh?

Pwes, ikaw, hindi ko miss!! Nyahaha!!

August 04, 2007

MERIENDA

Kakatapos lang namin mag-grocery sa Shopwise kanina. Konti lang pinamili namin. Shampoo, deodorant, green papaya facial cleanser, ilang kartong gatas, gulay-gulay at pansahog para sa uulamin sa darating na linggo. Syempre, ang walang kamatayang Pepsi Max din.

Pagdaan namin sa chicheria section, nanumbalik ako sa panahong suot kong pampasok sa eskwela ay puting short sleeve polo at khaki shorts. Nakita ko yung lagi kong binibili sa tindahan sa tapat ng bahay namin tuwing hapon.



Hehehe... Naaalala mo rin ba yung panahon ng kabataan mo? Ako, ito yung madalas kong merienda tsaka Coke 500. Kaya hindi na rin ako nagtataka kung bakit ganito ako kataba ngayon. Kung wala nito, Peewee crackers yung kadalasang pamalit. Pero hindi ako masyadong mahilig sa Peewee. Dati pa man, hindi ako nahilig sa maanghang na chicheria.

Bumili ako ng apat nito kanina. Bukas dadalhin ko sa office para sabay-sabay naming sariwain ang panahon ng kabataan namin.

July 31, 2007

PAKIRAMDAM NA EWAN, PART 2

Kakatapos ko lang kausapin si Mommy. Binalitaan ko sya na nagkausap na kami ng kapatid kong babae. Bakas sa salita ni Mommy yung pagkasabik na marinig muli ang boses ng kapatid ko. Sabik syang malaman kung ano na ang lagay nya, kung okay naman ba sila dun, at kung may nahanap na ba silang malilipatang apartment.

Talagang nami-miss na ni Mommy yung kapatid ko. Dahil siguro kasi sya ang bunso, alalang-alala si Ma sa paglipat ng kapatid ko sa China. Nariyan pa't kung anu-anong masasamang balita ang naririnig mo tungkol sa China ngayon. Mga siopao na may lamang hinimay na karton. Mga batang babaeng namamatay dahil sa expired na gamot. Mga asong nagkakasakit dahil may hinalong kung anong gamot sa pagkain. Tapos lately, pati yung paborito nating lahat na White Rabbit, yung malambot na nougat candy, meron daw halong formalin.

Buti na lang may Skype. Murang tumawag sa China pag gamit mo Skype. More than 30 minutes kami nag-usap ng kapatid ko pero parang US$0.50 lang ang natanggal sa prepaid account ko. Pero ang hirap ipaliwanag kay Ma kung papano ko nagagamit yung laptop ko para tawagan yung cellphone ng kapatid ko sa ibang bansa. Sabi ko na lang susunduin ko sya sa Sabado para matawagan namin yung kapatid ko. Sana naman, magkaron ng kusang loob yung kapatid kong lalaki na magpakabit ng DSL sa bahay para madalas silang makatawag sa China.

As usual, pag nag-uusap kami ni Ma, hindi mapipigilang hindi namin pag-usapan yung kapatid kong lalaki. Medyo iba kasi mag-isip yun sa aming tatlong magkakapatid. Siguro dahil sya ang nasa gitna, at lalaki, lumaki syang may taglay na inggit sa akin at sa bunsong kapatid naming babae. To make the long story short, medyo may pagka-pasaway si bro. Hayaan na lang natin sa ganun. Siguro naman kayong may mga kapatid dyan, naiintindihan nyo yung ibig kong sabihin. So ayun, naglabas na naman ng sama ng loob si Ma sa akin. Hindi daw nagkukusang bumili ng grocery. Hindi daw nag-aabot sa mga gastusin sa bahay. Hindi daw pinapaliguan yung mga asong binili nya. Ang masama nito, hindi ko alam kung papano sasagutin si Mommy. Gusto ko mang tumulong, papano? Kaya nakinig na lang ako.

Ang dami na namang umiikot sa isip ko, lalo na 'tong mga nangyayari sa pamilya ko. Mga problemang hindi naman ganap na problema. Mga gustong gawin na hindi ko naman alam kung papano sisimulan. Malamang hindi pa matatapos itong ganitong sitwasyon na lahat ng tanong sa isip mo, ewan lang ang kasagutan.

July 26, 2007

PAKIRAMDAM NA EWAN

Di ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon. Malungkot na masaya na ewan. Kaninang umaga kasi, umalis na papuntang Beijing ang kapatid kong babae. Communications attache ng Philippine Embassy sa Beijing ang asawa nya. First time nilang mapo-post overseas. Ganun pala sa DFA. Six years nang six years ang mga assignments. So ayun. Six years sila sa Beijing. Ayos. Next year may libreng hotel na kami para sa Beijing Olympics. Saya diba?

Pero kagabi, di maipaliwanag na lungkot ang naramdaman naming pamilya habang kumakain kami ng hapunan. Bawat subo, ang hirap lunukin. Parang kasing laki ng meatball ng Sbarro's spaghetti yung nakabara sa lalamunan ko. Kahit anong inom ko ng Pepsi Max, ayaw dumiretso sa tiyan ko.

Napapatingin ako sa Nanay ko. Namumula na naman ang ilong. Ganun si Ma pag gustong maiyak. Alam ko pinipigilan lang nya pero siguro ayaw nyang ipakita sa amin yung lungkot na nararamdaman nya nung time na yun. Yung kapatid kong babae kasi yung naging kasa-kasama na nya ever since mamatay si Daddy. Kasamang manood ng sine, magshopping, magmall. Pano na to ngayon.

Bago magboard ng eroplano yung kapatid ko, nagawa pa nga mag text sa akin. Sasakay na daw sila ng eroplano. At sinabi pang dalasan ko daw ang dalaw kay Ma. Panay daw ang iyak kanina nung paalis sila ng bahay.

Masaya ako para sa kapatid ko. Biruin mo yun, makapunta ka ng Beijing at malibot mo ang China at anim na taon mong gagawin yun. Marami sigurong masha-shopping yun dun. Tapos makaka-experience pa sya ng snow ngayong Christmas. Pero at the same time, nalulungkot ako sa Mommy ko. Para siguro syang naputulan ng isang paa. At siguro, ganito rin ang nararamdaman nya ngayon. Yung pakiramdam na ewan.

July 18, 2007

BUHAY PA

Yup. Buhay pa ko. Medyo inis lang sa trabaho, pero kaya pa naman. Matagal na rin pala hindi ko napuntahan tong blog ko. Kadalasan kasi hindi ko rin alam kung ano isusulat ko. Pare-pareho lang naman ang nangyayari sa buhay ko araw-araw. Papasok sa opisina. Internet buong umaga. Kakain ng lunch. Tapos sisimulan ko nang basahin yung mga work emails ko.

Oo. Pasaway ako sa office. Kasi naman halos wala na ko ginagawa. Hindi naman ako binibigyan ng bagong assignments. Hay. Ang hirap talaga pag hindi ka peyborit ni boss.